Birimiz birimiz için.

Çocukken bir ara, babamdan uzak durmamız gerektiğini söyledi annem. O veda anında ablamın babama söylediğine göre ”Herşey bitiyor.” Benim söylediğime göre ”Herkes kırılıyor gibi.”

O zaman anlaşılmıştık, ne hazin çocuklardık biz. Babamın bakışını hatırlıyorum ablama, annemin bakışını hatırlıyorum bana. Babam hep ablamı daha çok sevdi, annemse hep beni daha çok. Bunu bilerek yaşadık uzun bir süre. Tartışmalarda da haklı ya da haksız farketmez, saflarımız belliydi. Ama birbirimizden nefret etmedik asla.

Babam ablamı aldı yanına, annem de beni. O kadar önemli çocuklardık ki aramızda seçim yapmaları lazımdı. Her tercihte bir düşünme payı vardır. Bizimkilerin yaptığı duygusal bir seçimdi. Yoksa mantıkta ablamı paylaşamazlardı. Hiç bir zaman düşük not almaz, eve geldiğinizde masada ders çalışır bulursunuz onu. İdeal evlat diye bir şey var mıdır, yoksa her koşulda söylenen tek bir evlat mı vardır? Ne karışık çocuklardık biz.
Annem beni aldı yanına, çünkü ben anneme hep sarılırdım. Eve geldiğinde masada ders çalışır bulamadı hiç bu yüzden. Tom Stoppard bir oyununda sanatçıya ”şanslı bir piç” diyor. Ben de şanslı bir piçtim ve sanatçı oldum. Ayaklarımın üzerinde duracak kadar yaşanmışlıklarım ve param olduğunda ise ailemi reddettim. Annemi kaybetmeseydim ailemi asla reddetmezdim. Annem öldükten sonra babam ısrar etti tekrar birleşmemiz için. Duygusal olarak çöküntüdeydi, ama birisi öldükten sonra cesaretlenen bir insanın pişmanlığı asla gerçek bir pişmanlık olamaz.

2 ay kadar önce de sessiz mahallemde tiz çığlıklar atan birisini duydum. Akşam vakti küçük bir kız bağırıyordu. Balkona çıktım, 6-7 kişilik kalabalık toplanmış. Çok geçmeden ambulans geldi. Bir adam koydular sedyeye, babamdı. Bana gelirken ölmüştü. Cenaze günü ablama sarıldım, o yalandan sarıldı. Konuşmak istediğinde ya da bir şeyler yapmak istersen, istediğin zaman gelirim dedim. Ablam bana baktı, bana söylediğine göre ”Herşey bitti.” Benim babamdan öğrendiğime göre ”Birisi gittikten sonra cesaretlenmek hep daha kolaydır.”