Birimiz birimiz için.

İnsanın aklından çıkmayan bazı şeyler vardır. Nihal’i kaybettiğim gün düşmüştüm. Beklenmedik bir anda gidenler geçmişi hatırlatmayı kolaylaştırır. Sarılmaya fırsat vermeden gittikleri içinde geçmişi bırakırlar. Keşke daha çok sarılsaydık.

Nihal’i kaybettiğim gün, dedemlerde akşam yemeği yiyecektik. Nihal benim yakın akrabam. Bütün aile birlikteyken, hep beraber yemeğe başlamak büyük keyifti benim için. O tabak kaşık sesleri, konuşmalar, Nihal’le kahkahalar atışımız… Yemeğe geç kalmamak için Doğu Garajından dedemlere koşmuştum. Bahçe kapısından geçip evin kapısına yöneldim, kapı aralıktı. İçeri girdiğimde eskisi gibi yükselen sesler yoktu hiç. Oturma odasına girmeme az kalmışken, babam tuttu kolumdan. ”Gel oğlum bahçeye çıkalım” dedi. Kapıdan duyduğum sesler kadarıyla içeride birisinin ağladığını varsaydım. Annem geldi hemen arkamızdan, karşıma geçti.
Bir ölüm haberi nasıl verilirdi? Tüm kelimeler arasında soluk alınarak mı?
”Oğlum… Sabah… Bir kaza olmuş… Nihaller… Annesiyle babası iyi sayılır.” Babam kolumu daha sıkı tutmaya başladı. ” Ama Nihal…”
Kolum babamın elleri arasında kalsaydıda, hiçbir şey düşünmeden yığılsaydım yere. Bağırdım, bağırırken ağladım. İçerden babannem koştu ”Oğlum” diye sarıldı. Ben bağırdıkça, babannem daha sıkı sarıldı. İçerden ağlama sesleri duydum. Daha çok bağırdım.

Doğru kelimeler ne Nihal? Benim için senin yokluğun olacak bir acı mı?
Şimdi uykunun en ağır yanı, uyandığımda artık senin olmayacağını bilmek. Keşke gücümüz varken daha çok sarılsaydık.

Nihal’e, fazla şefkatle…