Birimiz birimiz için.

Bana kalırsa insanoğlu, bunca zamandır algıları ve kavrayışları kabullenebileceğimizin fersah fersah ötesinde olan yaratıklar tarafından gözlenmekte; şu kof kibritimiz engellenmeseydi de bunu anlamayı becerebilseydik, dehşete düşerdik, rezil olurduk.
Onlarla birlikte, aptalca hatalar yapan, kör, nasır tutmuş, gaddar katiller ve işkenceciler olarak yaşayıp geldik. Onlarsa bizi seyretti, bizi tanıdı, ciğerimizi okudu. İşte, çevremizdeki diğer canlıların zekasını kabullenmeye yanaşmamamızın nedeni bu: amour propre’umuza inecek darbe çok büyük, kendi hakkımızda varacağımız yargı çok korkunç olurdu: insanın bir suçu ya da bir zalimliği bile bile sürmesine neden olan şey de, tıpatıp aynı süreç. Durmak ve ne yaptığını görmek öyle büyük bir acı verebilir ki, insan bunu göze alamaz.