Birimiz birimiz için.

Okul Kapısında Mutsuzluk Üzerine Siper.

Sabah koşar adım geldi, burnu soğuktan kızarmış. Kalın kalın giyinmiş ama bu üşümesini engelleyememiş. Gözleri yerde. Ara ara kar yağdığından daha dikkatli basıyor yerlere. Aramızda vardı elli metre, kaldı on beş metre. Bana biraz düşünme payı bırak. Titrek dudakları yine titrek. Yüz yüzeyken yanaklarına vurgunum. Uyku mahmurluğundan kurtulamamış gözleri. Büyük ihtimal dün gece ağlamış. Sebebini soramayacak kadar şiş gözleri, soğuktan kızarmış. Görmezden gelinemez bu güzelliği. Aramızda on metre. Bir tanıdık gördüm diyen gözleri bende. Aramızda kalmadı mesafe, düşünme payına vurulan en büyük darbe. Uzatılamayacak kadar öz konuşma.
”Bugün hava daha soğuk.”
Sesi, düşüncelerine hava aldıracak kadar samimi. Onun mutsuzluğunu merak edecek kadar var mutsuzluğum. Ama Pelin bana kızma, senle girdiğimiz savaşları unutmadım. Ben bu kızın, mutsuzluğunu çaktırmadan gidişine bir garip oldum. Kızma Pelin kızma, içim bir garip oldu. Ben mutsuz, o mutsuz. Beni bu hale zaten sen getirdin. Sen olgunluğunu biraz koruyabilseydin, bende kendime güvenseydim başımıza bunlar gelmezdi. Ben şimdi bu kızla mesafemi koruyacağım Pelin. Uzaktan bakacağım, bana yaşattığı mutsuzluk duygusuyla uyuyacağım. Yakınıma gelince yanak çukurlarına bakacağım. Elli metrelik çukurda, düşmana en yakın olan siperdeki arkadaşımı kollayacağım. O kıza, benim yakın arkadaşım aşık Pelin, o yüzden mutsuzluğumu koruyacağım.
Düşmanını sevmemek adına.