Birimiz birimiz için.

Birimiz Birimiz İçinden- 1

Dur dur. Daha benimsenecek bir şey yok aramızda. İlk görüşte aşka inananlardan mıyız, yoksa son görüşmeyi bir türlü yapamayanlardan mı? Sinirimiz bozuluyor tabi bu kadar sessiz kalınca. Defter aralarında kurutulmuş gülleri bile duyuyoruz. Lisede, kızların defterleri arasında heba olmuş onca gül. Oysa ben hiç okula gülle giren bir erkek görmedim. Tüm okulu göze almaktı sanırım bu. Lisede ki gazetelere bakıyorum da, bulmacalar hep çözülü. Bir kız, ona aşık olan altı erkek. Gerisi sarmaş dolaş kavga. Benimsenecek tek bir şey var aralarında.

Karşılıksız kalınmaz, yaşanır oğlum. Ben bulmacaları çözdüm, beden eğitimi dersinde tuvalette sigara içtim ama kavgalara hiç giremedim. Kravat boynumu sıktı, karşı taraftan emin olamadım çünkü. Oysa ”bu sefer eminim abi!” diyen bir çocuk tanıdım; altışarlı kavgadan dört kez disipline gitmiş. Şimdi geriye kalan, mezuniyette otuziki diş gülerken hiç fotojenik olmayan fotoğrafımız. Dün o fotoğraf vardı elimde;
”Artık belki kavgalara girmemize gerek kalmıyor, kanımız kaynamıyor eskisi kadar. Daha medenice çözüyoruz bir şeyleri. Ama birisi var, bu sefer eminim. Herşeyden. Kendi içimde ki duvarları yıkıp, kravatımı gevşetmemi sağlayacak biri . Belki de bir şeylerin gerçekten hakkını vermiş olurum ilk defa. Doğru an gelesiye kadar da ölen kuşları gömeriz arkadaşça. Bize de en çok bu yakışmaz mı zaten. İyi ve kötü günde el ele tutuşmak. Söz.”